Bizim için anlamı olan eşyaları zaman zaman hatta belki küçüklüğümüzden bu yana saklıyor olabiliriz. Peki bunun bir rahatsızlığa dönüşüp dönüşmediğini nasıl anlayabiliriz?

İstifleme rahatsızlığı olan bireyler işe yarama ihtimali düşük olan nesneleri dahi biriktirmeye başlarlar, nesnelerin varlığı ile kendilerini güvende hissederler ve onların atılmasına dair büyük endişe duyarlar. Eşyalarının çevresindekiler tarafından atılma durumu ile karşı karşıya kalma durumunda aşırı sinirlenme, kaygı ve panik hissi yaşayabilirler. Biriktirmeye başladıkları eşyaları ileride lazım olur diye de atamayabilirler. Yaşam alanlarında dağınıklık yaşayabilirler ve bu durum işlevseliklerinde bozulmalara yol açabilir.

İstifçilik bozukluğunun nedenleri arasında küçüklük döneminde bakım verenlerlerle kurulan güvensiz bağlanma şeklinin yer aldığı belirtilmektedir. O dönemde bebeğin ihtiyaçlarına önem verilmemesi, ilgilenilmemesi gibi durumlar, ileriki yaşamlarında bireylerin insanlara bağlanmak yerine eşyalara bağlanmasina ve duygusal ihtiyacını gidermeye çalışmasına neden olabilmektedir.

İstifçilik nedenleri arasında ağır depresyon, yaşama durumu,unutkanlık, yaşanmış travmalar, aile tutumu, genetik özellikler, yalnız olmak, yaşam akışında meydana gelen sorunlar yer alabilmektedir.